Naast al die andere leuke dingen zoals DoggyDance en obedience, vind ik het heerlijk om  fikse wandelingen met mijn hondjes te maken. Afgelopen tweede paasdag leende zich uitstekend voor een lange (17km) wandeling bij ons in de buurt. Het was al weer een poosje geleden dat ik een dergelijke lange wandeling had gemaakt want met een pup er bij kun je zo'n wandeling absoluut niet maken en als het hondje wat groter wordt moeten de wandelingen toch langzaam opgebouwd worden. Wel nu was het dan weer zo ver Tierra de jongste Gos is inmiddels alweer bijna 14 maanden en geleidelijk aan heb ik de afstanden van de wandelingen opgebouwd. Tweede paasdag vroeg opgestaan de honden en mezelf een ontbijtje gegeven, rugzakje met drinken en hondenkoekjes klaargemaakt en daar gingen we om ongeveer 7.45 de deur uit en wat een uitgelezen weer.

Ik mag mezelf een gelukkig mens noemen met het fijt dat het Veerse Meer op loop afstand van mijn thuis ligt (lijkt wel een reclame uit een reisgids) en achter de dijk liggen uitgestrekte polders waar je bijna geen auto's of andere mensen tegen komt. Nou daar gingen we het eerst naar toe, over deze stille polder weggetjes en dijkjes waar de honden heerlijk los kunnen rennen, alleen even het eerste stukje aan de lijn en dan rennen maar. Schitterend zoals die Gossen toch door het landschap scheuren en met een bloedgang een dijk op en af vliegen. Ik zie ze dan altijd in gedachte in Spanje rond een kudde schapen rennen. Ravel kijkt altijd attent om zich heen of de club bij elkaar is , blijft Mo te veel achter dan haalt hij die met een hoop geblaf op. Mo rent dan zo'n twintig meter hard mee en dan zakt hij weer af naar z'n eigen tempo met een gezicht van ja nou geloof ik het wel hoor.
Halverwege onze wandeling staat een picknick tafel en ik had gepland daar een stop te maken water en hondenkoeken uit te delen, maar nog voor dat ik daar aankwam hoorde ik een luid gillend geblaf ik dacht nog nou die doen niet onder voor Gossen. Het bleek dat een klein eindje verder bij de kreek er een groep mensen met Mechelse Herders aan het trainen waren om ze te leren de kreek over te laten zwemmen. De honden die niet aan de beurt waren of net uit de auto kwamen maakte luid misbaar, dus erg rustig zaten we daar nietTierra vond dat gegil maar niks en dacht als ik op tafel spring zit ik toch wat veiliger, dat vond Mo ook een goed idee, plus dat je dan als hond nog dichter bij de tas met koekjes  zit. Ravel vond die Mechelaars al helemaal niets en wilde maar snel weer door.

Vervolg  volgende pagina