Dus na een korte stop om te drinken en een koekje te eten  gingen we weer door, nu langs de Pietkreek omgeven door riet en bomen met pril uitlopend groen. Uiteindelijk kwamen we bij een prima plekje waar de hondjes lekker even konden zwemmen te minsten de twee Gossen, Mo gaat niet verder dan tot zijn buikje dat vindt hij ver en nat genoeg. Een eind verder was nog een plekje waar lekker in het water gespeeld kon worden. Het was zulk heerlijk weer dat die Gossen weer snel opgedroogd waren. Terwijl we verder liepen door het bos kwamen we langs een dikke boomstam die op een verhoging was gelegd als hindernis voor enkele durf al ruiters te paard. Ik zette voor de grap Mo er boven op en oh dacht Tierra dat wil ik ook en van uit stilstand hup springt ook zij pardoes op de boomstam, nou toen kon Ravel natuurlijk niet achter blijven, poeh wat zijn die Gossen toch atleten. Verder ging de wandeling langs de schorren waar paardjes en koeien grazen, dat stuk moest helaas aangelijnd, maar het laatste stuk bijna thuis kon dat stel weer los en leek het helemaal niet of ze er al zo veel kilometertjes op hadden zitten, want er kon best nog wel een sprintje af en Mo kon best nog wel even graven om te kijken of hij een mol te pakken kon krijgen.
Thuis gekomen was er voldoende water en weer een lekkere knabbel voor de hondjes .  Mijn toch wel wat knellende wandelschoenen konden uit (typisch dat die honden zich toch altijd er mee willen bemoeien als ik mijn schoenen aan of uit doe)Daarna zelf lekker wat drinken en nagenieten met al weer ideetjes voor de volgende wandeling.

Jacqueline, Mo, Ravel en Tierra